Dzień tysiąc trzydziesty pierwszy (czwartek)

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ Już zaczynałem podejrzewać, że mole w domu mi się zaległy. Wczoraj po nocy coś latało w rejonach fikusa i biurka, ale tylko kątem oka zarejestrowałem ruch i nie zdążyłem robala zidentyfikować, że o uśmierceniu nie wspomnę. Szczęśliwie teraz owad usiadł na ekranie komputera, więc miałem możliwość stwierdzić, że to tylko niegroźny złotook pospolity, który się chyba przebudził po zimie.

Miałem nie informować o dorzutkach, ale to jednak irytujące mocno, gdy mój umysłowy wysiłek i siedzenie po nocach jest tak całkowicie ignorowane przez czytelników. Czy ten zaległy tekst na jedną ze styczniowych śród w ogóle nie zasługuje na lekturę i komentarze? Stanleyu? Bo nie przyjadę i nici z seksu, umrzesz jako dziewica!
Dzień #631. Styczniowa wilegiatura
Proście, a będzie wam dane

Read Full Post »

Przerywnik ukulturalniający

ĆMA

Lascia ch’io pianga mia cruda sorte.
Rinaldo, akt II

Ćma wpadła do pokoju – otwieram jej okno
Na zewnątrz oleandry w letnim deszczu mokną

Trzepocze czarnym skrzydłem – siedzi na maszynie
Do grania – a z niej właśnie aria Händla płynie

Lascia ch’io pianga śpiewa Maria Bayo
Nie słyszy – bo ćmy z Händlem kontaktu nie mają

Głucha ślepa włochata nie bardzo przyjemna
Jest jak innego życia przepowiednia ciemna

Jarosław Marek Rymkiewicz
Koniec lata w zdziczałym ogrodzie

Babka znów je tylko śniadanie. Makaron z obiadu ledwo skubnęła, bez większego zainteresowania, więc wieczorem dostaje koktajl proteinowy. Trzeba będzie znów zrobić zapas, bo ostatni z lodówki wziąłem.
Sobie odgrzewam pierogi kupione na wigilię, zmobilizowany faktem, że kończy im się termin przydatności do spożycia. Po smaku bym nie poznał, że są z kapustą i grzybami. Czuć jedynie ciasto.
Samotny złotook wylazł z jakiejś szpary i krąży w okolicach biurka, przysiadając momentami na ekranie monitora. Co jest dość irytujące, ale staram się pamiętać, że to owad nieszkodliwy, a wręcz pożyteczny i poskramiam mordercze zapędy.

Dzień #3218.

Read Full Post »