Jak słowik, czasem przestaję się trudzić,
Aby cię pieśnią moją nie zanudzić.¹
W czwartkowej Debacie Dwójki (PR2; Ile powinni zarabiać pisarze?) uderzyła mnie wypowiedź poety Michała Zabłockiego (do odsłuchania w okolicach 53 minuty):
Michał Zabłocki: Poprzez uczenia pisania dochodzi się w dużej mierze do czytania. To nie jest prawda, że tak bardzo dużo nas pisze, ale czytać to nie. Bardzo mało nas pisze. Zdecydowanie zbyt mało Polaków pisze. Bardzo wiele problemów społecznych, które mamy, jest spowodowane tym, że nie potrafimy pisać. Ja już teraz nie będę się wdawał [w szczegóły], bo to jest kolejna dyskusja, która zahacza o psychologię. Każdy psychoterapeutyczny proces kończy się potrzebą pisania, wymogiem pisania…
Katarzyna Hagmajer-Kwiatek: Nie musi to być pisanie na sprzedaż, to też powiedzmy od razu. Nie chodzi o to, że za mało z nas pisze książki…
MZ: Oczywiście.
KHK: …ale formułuje swoje myśli w piśmie.
MZ: Dokładnie.
Piszę od lat, ale nie jestem pewny, czy ze swoim blogowaniem bym się już załapał to takiego pisania, o jakie chodzi poecie. Tzn. raczej jestem pewny, że nie.
__
¹ William Shakespeare, Sonet CII w: tenże, Sonety, przekł. Maciej Słomczyński, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1988, s. 110.
Pokój z widokiem 