Dzień dziewięćset siedemdziesiąty dziewiąty (poniedziałek)

Klasyczna zima nadal trzyma. Po dwudziestej robię zakupy w Biedronce. Potrzebowałem głównie twarogu, wracam objuczony kartonami z mlekiem i z zapasem papieru toaletowego na rok.

Kończąc w nocy „Cztery pory roku w Hawanie” zastanawiam się, dlaczego właściwie ten serial tak mi się podoba. Od strony kryminalnej jest to produkcja dość średnia i mało wciągająca. Ba! W ogóle mnie nie interesowało, kto zabił, nawet przy sprawie w tęczowej części¹. Czyli pewnie to przez Jorge’a Perugorria, który był świetny w roli gliniarza i tło obyczajowe z egzotyczną panoramą Hawany.
______
¹ Na cztery morderstwa najciekawsze było w sumie pierwsze, z nieboszczką nauczycielką, która uwierzyła słowom poety (Daj, czegoć nie ubędzie, byś nawięcej dała).

Read Full Post »

Dzień dziewięćset trzydziesty siódmy (poniedziałek)

Śnieg powoli znika z chodników i trawników. Chyba już w nocy temperatura nie spadła poniżej zera. Dzień dość ponury. 3°C. Nikt nie chce mojej babki ziemniaczanej, więc do czwartku nie muszę myśleć o obiadach. Pod wieczór zamiast walczyć z „Morderczą panią Shim” ucinam sobie półgodzinną drzemkę. Przed dziewiętnastą dzwonię pogadać drugi raz z mamą. Później wychodzę do Biedronki na niewielkie zakupy (twaróg mi się skończył do kanapek, więcej nic nie potrzebuję). W nocnych planach mam jeszcze spotkanie z Jorgem Perugorríą w kolejnym odcinku „Czterech pór roku w Hawanie”. Jorge jest już tam brzydki, a sam serial lekko usypia niespiesznym przebiegiem śledztwa, ale to w sumie nie ma żadnego znaczenia.
[tu powinna być jeszcze jakaś puenta, ale żadna do głowy mi nie przychodzi, a Gupi Czesio nadal nie potrafi zaproponować niczego, co bym zaakceptował i uznał za swoje¹]

_______
¹ Jedna z propozycji: „Wychodzi na to, że najwięcej emocji wzbudził dziś twaróg, a to chyba mówi wszystko o moim poniedziałku.” Serio? Wydawało mi się, że jeśli już, to jakieś emocje pojawiają się w najlepszym wypadku przy brzydkim Kubańczyku, który nadal mi się podoba.

Read Full Post »