Któregoś wczesnego ranka w dolinie Muminków Włóczykij obudził się w swoim namiocie i poczuł, że nadeszła jesień i czas ruszać w drogę.¹
Mnie w kwestii jesieni uświadomił kalendarz, bo w pogodzie nadal lato i słoneczne 23°C. Chociaż wieczory są już coraz chłodniejsze. Dziś zamykam balkon godzinę przed zmrokiem, tuż po osiemnastej.
Na obiad mam placki ziemniaczane. I na kolację, bo Paweł po pracy wpadł tylko na moment i nie miał czasu zostać na posiłek.
Wieczorem siedzę trochę nad „Drogą przez kłamstwa”, kolejnym tomem Very. Dobrze pamiętam, kto zabił, ale w ogóle mi to nie przeszkadza. W ekranizacji wykorzystano tylko szkielet kryminalnej intrygi, a Anne Cleeves napisała interesującą powieść obyczajową.
W nocy oglądam jeszcze drugi odcinek „Inspektora Ricciardiego”, w którym wątłe zabójstwo lichwiarza arystokracji ledwo się przebija ponad obyczajowe wątki. Ciekawe, w którym dokładnie roku dzieje się akcja serialu. Z jednej strony transowa Bambinella² obnosi się całkiem swobodnie w damskich szmatkach, z drugiej faszyści próbują skompromitować – czy wręcz zamknąć? – Ricciardiego pod pretekstem, że się prowadzi niemoralnie i utrzymuje homoseksualny związek z patologiem, który pomaga mu w śledztwach.
_______
¹ Tove Jansson, Dolina Muminków w listopadzie, prz. Teresa Chłapowska, Nasza Księgarnia, Warszawa 1980, str. 5.
² Adriano Falivene z zarostem wygląda lepiej.
Pokój z widokiem 