Dzień czterysta dwudziesty czwarty (sobota)

26°C. Słonecznie.
Zmieniłem pościel i zrobiłem pranie. Przyniosłem ze strychu wyschnięte drobiazgi wyprane w… czwartek? Nie zapisałem, nie zapamiętałem, w sumie nieistotne. Paweł otworzył wczoraj słoik z sosem pomidorowym (dodawał kilka łyżek do swojej cukinii), na obiad gotuję więc makaron, by wyjeść, co zaczęte. Z wieczornego wyjścia do Biedronki rezygnuję na rzecz „Così fan tutte” Mozarta w retransmisji z Wiednia. A później równie łatwo rezygnuję z Dwójki (PR2) na rzecz powtórki Poirota z Davidem Suchetem i Zoë Wanamaker w roli Ariadne Oliver (odcinek „Wigilia Wszystkich Świętych”). Przed północą oglądam jeszcze relację Fryka z wizyty w muzeum sztuki nowoczesnej w Tuluzie, która utwierdza mnie w przekonaniu, że wystarczy odpowiednia etykietka, a ludzie kupią każde gówno¹.

_______
¹ Wiem, nie powinienem.

Read Full Post »

Dzień czterysta pięćdziesiąty (wtorek)

Znów pobudka przed piąta. I brat od ósmej z niezapowiedzianą wizytą. W dzień jestem przez to taki padnięty, że przed obiadem muszę sobie uciąć godzinną drzemkę.
Po południu przez chwilę czytam „Buddę z przedmieścia” Kureishiego (powieści by się przydało trochę przypisów¹) i oglądam Poirota w „Wigilii Wszystkich Świętych” (bo akurat w odcinku jest Ariadna Oliver, do której mam pewną słabość²). A później wychodzę jeszcze do Biedronki, sprawdzić ichniejszą książkową promocję.

__________________
¹ Żart (tak jakby) >>>
² Większą słabość mam do samej Zoë Wanamaker, oglądanej przed laty w serialu „Moja rodzinka” (My Family).

Read Full Post »