Rano zostałem obarczony obowiązkiem zakupu nowego elektrycznego czajnika, bo maminy odmówił posłuszeństwa.
– Wiem, że nie będziesz chciał… – zaczęła mama.
Tyle, że akurat chciałem, bo i tak planowałem wykorzystać handlową niedzielę i przespacerować się do centrum handlowego za miastem.
Na obiad smażę frytki, dużo za dużo, ale musiałem zużyć przed wyjazdem wszystkie ziemniaki. Kąpię się dopiero po ostatnim odcinku „Czarnej śmierci”, a teraz siedzę przy komputerze, przeżarty i spragniony mimo litra herbaty wypitego od obiadu¹, i się zastanawiam nad dwoma brakującymi czasoumilaczami².
________
¹ Nie tylko z frytkami przesadziłem, ale z solą też.
² Ale bardziej nad tym, co sobie wrzucę do oglądania, jeśli się okaże, że piąty odcinek „Heated Rivalry” nadal nie ma polskich napisów. Wczoraj obejrzałem „Straconych chłopców” (The Lost Boys, 1987), zdecydowanie po raz pierwszy. Cała rola Jasona Patrica to epatowanie młodzieńczą urodą dwudziestolatka (nawet w scenie seksu z partnerującą mu Jami Gertz więcej było widać jego niż ją), co nawet teraz robi na mnie takie wrażenie, że jest niemożliwością, bym o nim zapomniał, gdybym widział chłopaka wcześniej.
Pokój z widokiem 