Dzień tysiąc osiemset dwudziesty siódmy (niedziela)

W południe kwadrans w mieście, uznajmy, że był to spacer. Na obiad pierogi z twarogiem. W nocy po odcinku „Star Treka” i „Roswell” (jestem już na bieżąco). Babka głownie drzemie i nie oczekuje zbyt wiele uwagi.

Read Full Post »

Przelotem (#1811-1814)

Piątek

Zaczął się dziesiąty sezon „O mnie się nie martw”. Definitywna rezygnacja z bohaterki granej przez Joannę Kulig może wyjdzie serialowi na dobre. Na razie jest nowa, gorsza czołówka i chyba więcej finezji w lokowaniu produktów, bo żadna nachalna reklama nie rzuciła mi się w oczy.

Sobota

Szkoda, że finisz piątej serii „The 100” nie jest końcem serialu. Jakoś nie mam nadziei, że w nadchodzącym sezonie zmieni się coś oprócz scenerii. Nieustanne mordowanie się wieńczone kolejnymi końcami świata zaczyna nużyć.
W ramach odmiany sięgam po „Broken” z Seanem Beanem w roli katolickiego księdza. Po opisie w „Kinie” spodziewałem się mrocznego odpowiednika „Księdza Mateusza”. I jest dość traumatycznie i ponuro, choć jak na razie niezbyt kryminalnie. Ale za mną dopiero pierwszy odcinek.

Niedziela

Dzień z radiem. W nocy oglądam odcinek „Star Treka: Discovery” (2×07; Anthony Rapp nadal budzi lekką antypatię, sam serial pozostawia letnim), a później nowość na mojej serialowej liście, czyli „Roswell, New Mexico”. Zwabili mnie atrakcyjni (wizualnie) aktorzy i wątek gejowski. Niestety rzecz rozczarowuje. Panowie grają wyjątkowo drętwo, a wszystkie tajemnice dostajemy już od razu na tacy. Zamiast tego remake’u byłoby lepiej obejrzeć ponownie „Roswell: W kręgu tajemnic”.

Poniedziałek

Wieczór z Teatrem Telewizji i „Ceną” Waldemara Łysiaka. Przedstawienie oglądało się całkiem dobrze, a ideologiczny umiar autora (adaptatora powieści?) nawet mnie zaskoczył na plus. Chwała NSZ była głoszona dość nienachalnie, a o współpracy AL z gestapo wspomniano tylko raz.

Read Full Post »

Dzień tysiąc siedemset osiemdziesiąty piąty (niedziela)

Pod południu rozkłada mnie ból głowy. Szczęśliwie babka też jest do niczego, więc nie muszę się przejmować ani szykowaniem obiadu, ani niczym innym. Po siedemnastej pakuję się do łóżka i śpię prawie do dwudziestej trzeciej. W nocy, po kąpieli, kończę pierwszy sezon „Star Trek: Discovery”. Mam nadzieje, że w drugim pojawią się jacyś wzbudzający sympatię bohaterowie. Na razie przestałem patrzeć z niechęcią na panią Martin-Green (w „The Walking Dead” też mnie irytowała) i Anthony’ego Rappa, ale to trochę mało.

Read Full Post »

Dzień tysiąc siedemset osiemdziesiąty czwarty (sobota)

Oglądam „Star Trek: Discovery”. Bez zachwytu, a nawet wręcz przeciwnie.

Read Full Post »