Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ Do dupy z takim poniedziałkiem! Wiem, w porównaniu z Robem Reinerem („Stań przy mnie” w jego reżyserii to jeden z moich ulubionych filmów), którego wczoraj ktoś zadźgał w domu nożem, nie mam na co narzekać. Niestety utrata wiecznego pióra, do którego zdążyłem się przyzwyczaić przez kilka lat użytkowania, dotknęła mnie nadzwyczaj boleśnie. Ale bez obaw, przecierpię to i przeżyję.
Z wypisywaniem życzeń świątecznych uwinąłem się w miarę szybko, w dwie i pół godziny (wychodzi dziesięć minut na kartkę). Po czternastej zaniosłem plik kopert na pocztę i po odstaniu kilku minut w kolejce, puściłem pierwszą transzę korespondencji¹ w drogę. Dzięki temu przedobiedniemu spacerowi uniknąłem wizyty bratowej i konieczności podzielenia się jarzynową zupą, której niewielki garnek (porcja na dwa obiady) ugotowałem już po śniadaniu. Barbarę spotykam spotkałem na Dworcowej, gdy po pocałowaniu klamki u drzwi, szła już na przystanek. Ja musiałem jeszcze zajrzeć do przychodni na Chopina i zarejestrować mamę do lekarza na środę, przez co czas na ewentualne goszczenie bratowej skurczył się do kwadransa. Na tyle nie opłacało się dziewczynie wdrapywać na drugie piętro. To było jeszcze zanim zauważyłem, że pióro przestało działać, humor nadal mi dopisywał, więc zdecydowałem się towarzyszyć Barbarze na przystanek. Nawet torbę (ciężką) jej poniosłem (sama poprosiła) i poczekałem do przyjazdu busa, zabawiając konwersacją.
_________
¹ Zabrakło mi kopert, więc życzenia do osób, po których nie spodziewam się nawet suchej informacji zwrotnej o otrzymaniu kartki ode mnie, wypiszę dopiero jutro.
Pokój z widokiem 