Dzień dziewięćset dwudziesty dziewiąty (niedziela)

Mrozi w nocy, mrozi przez cały dzień (-3°C). I nawet trochę śniegu spadło, akurat tyle, by zabielić chodniki. Przestawiłem termostat grzejnika w pokoju, by trochę podnieść temperaturę w mieszkaniu. Netuję leniwie, słucham radia (PR2). Wieczorem dzwonię do mamy pogadać drugi raz i posłuchać, jak minął jej dzień. Obiad (pierogi z mięsem, duża porcja surówki) łączę z kolacją i jem przed 19.30 (TVP1). W programie zwracają uwagę, że przy takiej pogodzie warto pomyśleć o bezdomnych, bo co roku zamarza w Polsce kilkaset osób i w tym sezonie też już były ofiary śmiertelne. Pamiętam, że kiedyś media prowadziły skrupulatnie statystykę takich trupków. Później przyszedł Covid-19 z lepszymi statystykami i wojna za miedzą, i zamarźlaki przestały być tematem budzącym większe zainteresowanie. Po odcinku „Czarnej śmierci” oglądam jeszcze fragmentami „Żądło” (1973) i „Diunę” (2021). Kąpię się tuż przed północą i przykręcam grzejnik, bo jednak 25°C w pokoju to jak dla mnie trochę za dużo.

Read Full Post »

Dzień osiemset dziewiętnasty (wtorek)

Pochmurnie. 21°C. Od siedemnastej pada, spokojnie i długo.
Pelargonie na balkonie kwitną trochę intensywniej, ale zaczynają już nabierać wrześniowego wyglądu. Za to dla geranium obecna pogoda wydaje się w sam raz, bo jedno (z donicy w rogu balkonu) zakwitło.
Czekając na odcinek „Nieznajomej”, obejrzałem orędzie pożegnalne Andrzeja Dudy, a wcześniej Wiadomości… tfu! 19.30 i migawki z prezydenckiego pałacu. Radość i entuzjazm Pierwszej Damy, żegnającej się z personelem, były zadziwiające. Chyba wcześniej widziałem coś podobnie intensywnego jedynie u babki, gdy po zawale i kilku dniach pobytu w szpitalu dowiedziała się, że ją wreszcie wypisują i będzie mogła wrócić do własnego domu.

Read Full Post »