Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ Od samego rana do dwudziestej pierwszej brak wody w kranach. Musiała być jakaś poważna awaria, bo koparka stała przed domen Arno Holza¹ długo po zmroku. Dobrze, że po rozmowie z mamą nie zabrałem się od razu do podlewania kwiatów, bo byłoby cienko. Pawilon Gamy (d. Nemezja) od wczoraj w remoncie, bym musiał ganiać po mineralną do Biedronki albo do Żabki. A tak do domowych potrzeb wykorzystałem kranówkę trzymaną w butelkach do podlania fikusów i obyło się bez fatygi i dodatkowych kosztów.
Czas oczekiwania na kolędę wypełniłem przeglądaniem tomu korespondencji Szymborskiej z Miłoszem i lekturą nowej powieści Marcina Mellera. Początek z Jarocinem 1987 niezbyt mnie ujął². Nie moja muzyka, nie moje klimaty, nie moje sentymenty. Podejrzewam, że Pawłowi by się te rozdziały spodobały bardziej.
Księdza doczekałem po osiemnastej trzydzieści. W tym roku z duszpasterską wizytą miałem kanonika Andrzeja, którego znam jeszcze z wiejskiej parafii rodziców, więc spotkanie było na luzie. Po pokropku i błogosławieństwie ksiądz posiedział przez chwilę i pogadał, zachęcając do częstszych obecności w kościele i zapraszając do siebie na plebanię. Raczej nie skorzystam ani z pierwszego, ani z drugiego.
Do kolacji oglądam odcinek „Kości” z początkiem wątku Gormogona (3×01). Wreszcie! Przy wcześniejszych emisjach jakoś zawsze udawało mi się to przegapić.
Po serialu, szukając informacji o biszkopcie na parze³, trafiam na zakładkę, na której babka wypisała przepis na ciasto z jabłkami. Jabłka na dole blaszki, ciasto na górze… Czy my kiedykolwiek piekliśmy coś takiego? Może raz. Bo tak ogólnie to się wydaje zbyt ekstrawaganckie, jak na wypieki babki i by chyba wymagało wybierania ciasta z foremki, a to (tj. wybieranie) praktykowało się chyba jedynie przy pierniku kętrzyńskim.
______________
¹ Właściwie przed budynkiem, który stoi w tym miejscu.
² W sumie nastawiłem się do „Dzieci lwa” ciut negatywnie już od kuchennej sceny zabawy jedzeniem w części współczesnej. Bo akcja, tak jak w poprzedniej powieści Mellera, toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych – współcześnie i w przebitkach na młodość głównego bohatera.
³ Czy dobrze odgaduję, że biszkopt na parze i biszkopt zaparzany to tożsame biszkopty?
Pokój z widokiem 