Vera, słuchająca z kąta, pomyślała, że czasem człowiek właśnie tego chce. Ogłupić się. Ona preferowała whisky, ale rozumiała, że niektórym ludziom może wystarczać telewizja. Niekończące się powtórki Morse’a czy Mordestw w Midsommer, programy o przerabianiu zwykłych kobiet na piękności i konkursy talentów mogły działać jak pigułka nasenna.¹
Atak zimy, u mamy od rana, u mnie po południu. Zwlekałem z wyjściem do Biedronki i akurat się zebrałem tuż przed śnieżycą. Było już dobrze po czternastej, więc po mleku mogłem tylko obejrzeć wywieszkę, że było w promocji. Na dokładkę zapomniałem o śmietanie do babki ziemniaczanej, choć na widok stoiska z nabiałem niejasno mi się roiło, że planowałem coś wziąć z tych rejonów. Trudno, bywa. Na obiad musiała mi do babki wystarczyć sama kiszona kapusta. W sumie też smacznie, a mniej kalorycznie.
Wieczorem oglądam „Kult” (The Wicker Man. 2006), gówniany horror z Nicolasem Cage. Finał, w którym odtwarzany przez niego bohater został złożony w ofierze, przyjąłem z ponurym zadowoleniem.
____________
¹ Ann Cleeves, Stłumione głosy, Amber 2022, prz. Ewa Kowalska, Vera, tom 4. str. 79
Pokój z widokiem 