Kanonada za oknem zaczęła się dobrze przed północą i trwała intensywnie przynajmniej jeszcze przez pół godziny nowego roku¹. Tym razem nie włączałem telewizora i spędzałem Sylwestra przy komputerze, na leniwym netowaniu, popijaniu Somersby i wyjadaniu chipsów prosto z paczki. W odtwarzaczu leciała nowa płyta Carlo Vistoliego², której słuchałem jednym uchem. Wyczekawszy momentu, gdy zegar komputera pokazał 00:00, otworzyłem wróżebną Kinder Niespodziankę… i wyjątkowo (pierwszy raz, jak się bawię tym badziewiem?) nie przeżyłem rozczarowania na widok zawartości jajka.
Nie wiem, Somersby uderzyło mi tak mocno do głowy, że zaburzyło mój osąd? Gust całkiem mi się zepsuł na stare lata? W każdym razie na widok wyciągniętej figurki pieska z „Psiego patrolu” pomyślałem, że toto całkiem sympatyczne jest.
I dlatego mam teraz problem z interpretacją zawartości i wróżeniem przyszłości na 2025 rok.
Pomarańczowy strój psa trochę przypomina odcień szmaty do podłogi, której właśnie używam. Pies to wiadomo – mógłby zwiastować całkowite zejście na psy. Ale pierwsze pozytywne wrażenie jakoś całkiem powstrzymuje mnie od podążania w kierunku rozważań ponurych ewentualności. Ogólnie mam chyba zbyt słabo rozwiniętą wyobraźnię na zabawę we wróżenie z Kinder Niespodzianek i tylko niechęć do rezygnacji z tradycji³ zmusza mnie co roku do kupna tych jajek, a później do ślęczenia nad unboxingową blotką.
_______
¹ Jakieś pojedyncze, zapóźnione petardy odpalano nawet po pierwszej.
² Po czasie, tzn. już po północy, w trakcie zdzierania pozłotka z Kinder Niespodzianki, pomyślałem, że Stabat Mater Vivaldiego to może niezbyt trafny wybór na Sylwestra. Ale mleko już się rozlało i nie bardzo miałem chęć szukać czegoś innego.
³ Że też miałem kiedyś jakieś zaćmienie, uległem słabości i dałem się wpuścić w ten kanał!
Pokój z widokiem 