O jedenastej na chwilę pojawia się słońce, mamiąc obietnicą przyjemnego (dla oka) dnia. Kończy się na obietnicy i pochmurnych ponurościach doprawionych pod wieczór jakąś mżawką. Bez żalu rezygnuję ze spaceru na rzecz lektury. Zwłaszcza, że im głębiej w opowieść, tym więcej różnic między powieścią Gabaldon, a serialem, który na jej podstawie powstał. Na obiad szykuję misę kopytek. Babka drzemie spokojnie nie absorbując zbyt często mojej uwagi.
Apendyks
piątek 16 listopada 2018
Ludzie z forum MPS są dość silnie zintegrowani. Co roku spotykają się na różnych wakacyjnych zjazdach, często odwiedzają Jerzwałd i inne miejsca związane z Panem Samochodzikiem. Byłoby mi raczej ciężko wybrać się na kilkudniową wyprawę gdzieś w Polskę. Zresztą nawet nie wiem, czy bym chciał. Iława z tym odsłanianiem tablicy poświęconej Nienackiemu spadła mi jak z nieba: w miarę blisko, krótko i niezbyt ludnie. Wiedziałem z forumowych zapowiedzi, że spotkam góra pięć osób znanych mi do tej pory jedynie wirtualnie. Doskonała okazja, gdybym chciał się bardziej zbliżyć do tego środowiska. A chciałem. Napomknąłem więc na forum dwa tygodnie temu, że kusi mnie ta impreza. Co spotkało się z pozytywnym odzewem i prośbą ze strony Berty von S., bym jej przy okazji przywiózł słoik kętrzyńskiego majonezu, bo bardzo lubi, a w stolicy nigdzie takiego nie może kupić. „Nie ma problemu” – odpowiedziałem. A później pozwoliłem pokusie rosnąć, co ostatecznie doprowadziło do piątkowego wyjazdu.
Do sali konferencyjnej portu zajrzałem około 11:30, bez problemu lokalizując pod ścianą gromadkę forumowiczów. Wszystko dzięki obecności Nietajenki, którego wygląd zapamiętałem z przeglądanych latem zdjęć (chyba zadziałał tu jakoś fakt, że N. mieszka dość blisko, bo w Olsztynie).
– Berty nie ma? – spytałem po oficjalnej prezentacji, gdy się okazało, że blondynką (i jedyną kobietą) w rozgadanej trójce jest Aldona
– A jest, jest. Tam siedzi – uspokoił mnie Nietajenko, kiwając głową w stronę grupki trzech zajętych rozmową kobiet. Tzn teraz tak to interpretuję, bo wtedy wydawało mi się, że wyraźnie kiwa w stronę eleganckiej, sympatycznej pani w czerwonym szalu. Więc to do niej podszedłem, przedstawiłem się grzecznie (jakie to szczęście, że postanowiłem na spontaniczność i nic nie szykowałem na to spotkanie, np okolicznościowego wierszyka!) i przystąpiłem do wręczania przywiezionego z sobą słoika. Czym wywołałem wyraźną konsternację na obliczu kobiety i nieskrywane rozbawienie długowłosej brunetki zajętej do tej pory intensywną konwersacją z siedzącą obok starszą panią.
Reszty w sumie nie bardzo pamiętam. Doszedłem do siebie gdzieś tak w okolicach dwunastej, na świeżym, a rzeźwym powietrzu, obserwując odsłanianie kolejnych tablic w Alei Żeglarzy.
Na szczęście dla Berty synowa Nienackiego nie okazała się wyrafinowaną smakoszką spragnioną kętrzyńskiego majonezu i po wyjaśnieniu nieporozumienia oddała słoik koleżance B.
Nie da się ukryć – miałem mocne wejście do towarzystwa.
Od lewej: Alicja Janeczek, Ewa Golec-Nowicka (synowa Nienackiego), Berta von S., Even, Nietajenko, Aldona.
Dla zainteresowanych: trochę zdjęć i krótka migawka filmowa w relacji Iławskiego Dziennika Internetowego
Pokój z widokiem 