Tym razem przy gotowaniu obiadu to już naprawdę przesadziłem. Fasolka (razem z wszystkimi pozostałymi składnikami) ledwo mi się zmieściła w szybkowarze. Na szczęście nie uległem pokusie dodania drugiego słoika koncentratu. A chciałem, bo potrawa wydała mi się jakoś mało czerwona¹. Ale zaryzykowałem, wlałem resztkę sosu pomidorowego, który mi został z wczorajszego obiadu… i to było dobre posunięcie. Wieczorem już tak byłem obżarty fasolką, że jedną porcje od razu zamroziłem na zaś. I nie wiem, czy jutro, gdy zabiorę garnek z balkonu, nie zamrożę reszty. Bo Kunegunda zmieniła weekendowe plany i nocleg przestał jej być potrzebny, o czym poinformowała mnie SMS-em przed szesnastą. W związku z czym sam muszę się uporać z całym pięciolitrowym garem żarcia.
Po dwudziestej oglądam „Powódź” (Hard Rain, 1998) i bawię się świetnie, bo obsada jest przednia (Morgan Freeman, Christian Slater, Minnie Driver), a film widziałem na tyle dawno, że zdążyłem zapomnieć wszystkie twistery. Dzwoniąc do mamy wieczorem namawiałem ją na seans, ale ona nie przepada za starym kinem i była raczej na nie.
______
¹ Wspominałem już chyba, że gotuję głównie na oko, bez smakowania – fasolkę i wszystkie dania z pomidorami, kierując się głównie kolorem.
² Pamiętałem dobrze tylko sytuację z aresztu zalewanego wodą. I że troska Minnie o witraże z kościoła jest całkowicie zbyteczna.
Pokój z widokiem 