Dzień dziewięćset pięćdziesiąty piąty (piątek)

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ Rano skusiłem się u Mistrza Jana na kawałek sernika po wiedeńsku: mały, drogi i jak się okazało przy kawie – całkowicie bez smaku. Dawno nie wydałem dwunastu złotych w sposób równie nietrafiony. Ba, mniej mnie ruszyło zostawienie w Biedronce przy kasie zapłaconej wytłaczanki z dziesiątką jajek. Straciłem porównywalną kwotę, ale przynajmniej uniknąłem cukierniczego rozczarowania.
O siedemnastej idę do zamku na koncert muzyki klasycznej, którym muzeum zamyka tegoroczny cykl wydarzeń kulturalnych. Zaproszony duet (wiolonczela i fortepian) wykonał program złożony z utworów Chopina, Paderewskiego, Szymanowskiego, Manuela de Falli i Czajkowskiego, który w materiałach informacyjnych został zapisany jako Pyotr Ilyich Tchaikovsky. Nic mnie tak nie wkurza, jak podobny brak szacunku dla polszczyzny i jej użytkowników! Rozumiem jeszcze, że zagraniczny artysta może się upierać przy angielskiej transkrypcji, skoro ma już nazwisko w takiej formie rozpoznawalne w świecie. Ale żeby Czajkowskiego nie napisać po polsku?
Koncert trwa tylko godzinę, a mam wrażenie, że przynajmniej półtorej. Ale nie żeby czas mi się dłużył z nudów. Było ciekawie, bo na żywo, więc całkiem inaczej niż przy muzyce słuchanej z płyt i radia.
Wieczorem rozmawiam przez chwilę z chrzestnym. We wtorek będzie przejeżdżał w okolicach trzynastej przez miasto i mogę się z nim zabrać na wieś. To wygodniej, niż tłuc się z wypchaną torbą ciasnym busem, więc się umówiłem na podwózkę, choć stracę możliwość dłuższego ponetowania w ostatnim dniu przed świąteczną przerwą. Czyli powinienem opracować jeszcze pięć czasoumilaczy (dwa już mam).

Read Full Post »