28°C. Słonecznie, ale z niewielkim wiatrem, który niesie lekką ulgę.
Po południu robię zakupy w Gamie. Myślałem, że się przyjemnie schłodzę, tymczasem klimatyzacja im padła i w sklepie jest gorzej niż na dworze. Na dokładkę w dziale z wędlinami i mięsem króluje niepodzielnie Żółwica, bardziej niż obsługą zajęta dramatyczną rozmową ze znajomą jej klientką, której syn leżał kilka miesięcy w śpiączce w zagranicznym szpitalu¹.
Przed szesnastą wychodzę do biblioteki. Książki wymieniam w pięć minut, a później się męczę, próbując czytać „Plus Minus”, dodatek do „Rzeczpospolitej”. Po trzydziestu minutach i przejrzeniu kilku tekstów poddaję się² i schodzę do czytelni dla dzieci i młodzieży, która już jest prawie pełna.
Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ Michał Koterski, z którym spotkanie autorskie zaplanowano na siedemnastą, okazał się dobrym magnesem i ściągnął publikę niewiele mniejszą niż Artur Andrus parę lat temu. Znalazłem jeszcze wolne krzesło w jednym z tylnych rzędów, ale pięć minut zwłoki, a już bym mógł co najwyżej przysiąść na stoliku stojącym pod oknem.
Bohater wieczoru zjawił się z książką „To już moje ostatnie życie”, wywiadem-rzeką, w którym opowiadał o walce z uzależnieniami i wychodzeniu na prostą. Nie powiem, żeby interesowały mnie te tematy, ani żebym był jakimś fanem Koterskiego-aktora. Na szczęście facet okazał się świetnym gawędziarzem, mówił o swoim życiu zajmująco i ciekawie, tak że nawet nie zauważyłem, kiedy zleciało półtorej godziny spotkania³ i dodatkowa godzina na pytania z sali.
To był bardzo miły wieczór autorski.
_________
¹ W Amsterdamie? Usiłuję nie słuchać i trzymać się na dystans, ale i tak sporo do mnie dolatuje.
² Do tak drobnego druku potrzebowałbym bardzo dobrego światła.
³ Podobno trochę się spóźnił i nie zaczął równo o siedemnastej („Gwiazda musi się spóźnić” skomentowała wejście Koterskiego na scenę siedząca obok mnie kobieta). Zaczytałem się w „Drzwiach do lata” Roberta A. Heinleina i nie zauważyłem. Zresztą nie miałem zegarka. Do domu wróciłem około 19:25.
Pokój z widokiem 