Dzień siedemdziesiąty piąty (niedziela)

W pogodzie bez zmian – ponuro, wilgotno, maksymalnie z 20°C na termometrze. Po obiedzie chodzę jedynie na cmentarz, bo nie chce, by mnie deszcz złapał gdzieś w mieście (cmentarz zadrzewiony, jest gdzie przeczekać ewentualny opad). I prosto ze spaceru idę do zamku, na zaplanowany na dziewiętnastą performatywny monodram muzyczny na sopran i elektronikę, kończący tegoroczny jarmark na św. Jakuba. Opis wyglądał dość groźnie i mógł lekko odstraszać, więc trochę mnie dziwi nadzwyczajna frekwencja i zapełnienie sali rycerskiej. Okazało się, że sporo osób przeceniło swoją gotowość do obcowania z prawdziwą sztuką. Na szczęście organizatorzy pomyśleli o zostawieniu otwartych bocznych drzwi¹ i część widowni (jedna czwarta?) z tylnych krzeseł mogła się w trakcie koncertu niepostrzeżenie ewakuować. „Vox Animae Symphonialis” (Głos duszy brzmiącej) muzycznie był dość monotonny. Jeśli wierzyć książeczce programowej, leżąca na katafalku sopranistka śpiewała różne teksty Hildegardy z Bingen. Gdyby śpiewała jeden i ten sam, chyba i tak nikt by się nie połapał. Na ścianie za katafalkiem można było obserwować kolorowe wizualizacje, odpowiadające zapewne filozoficzno-mistycznym treściom – połączenie mandali z iluminacjami, czy ilustracjami niczym ze średniowiecznych rękopisów. Sala ciemna i ciepła, zapach kadzidła (takiego typowo kościelnego) działał równie usypiająco, jak muzyka. Zielsko ozdabiające katafalk utrudnia śledzenie wizualizacji równie zrozumiałych, jak łacińskie teksty śpiewanych przez sopranistkę hymnów. Myślami błądzę gdzieś tam, nie wiadomo gdzie, wzrokiem wodę bezmyślnie to po ekranie, to po widowni. W którymś momencie na zwolnione krzesło bocznego rzędu przesiada się z miejsca w tyle sali atrakcyjny młodzieniec² – szczupły, drobny, krótko ostrzyżony brunet w szortach i ciemnej koszulce, co już całkiem zaburza mój odbiór koncertu i sprowadza myśli w rejony jak najdalsze od mistycznych. Do końca spektaklu obserwuje z przyjemnością, jak ten młody człowiek słucha uważnie muzyki, wertuje programową broszurkę, usiłując w półmroku sali coś z niej wyczytać, jak przechyla do tyłu długą szyję, pijąc z litrowej butelki wodę, chyba gazowaną, bo wyraźnie mu się odbija na finiszu.
Do domu wracam o dwudziestej i po kolacji zalegam leniwie przy komputerze. Z nocnego spaceru zwalnia mnie kolejna porcja deszczu.
__________
¹ Nie wykluczone, że prawdziwym celem tego otwarcia była wentylacja sali, na potrzeby koncertu tuż przed wpuszczeniem publiczności intensywnie okadzonej.
² Gdyby nie Czartogromski ze swoimi lekturami tej części blotki by nie było.