Dzień sto sześćdziesiąty (poniedziałek)

W nocy intensywna ulewa (słyszę, jak deszcz bębni po oknach i parapetach), dzień chłodny (11°C maksymalnie), wieczór zimny. Przy 3°C uwijam się ze swoim spacerem (bez skracania trasy) w jakieś pięćdziesiąt minut. Tym razem na pewno z psem widziałem Tadka, ale po drugiej stronie ulicy, a mnie przynajmniej do połowy skrywał sznur zaparkowanych wzdłuż chodnika samochodów, więc przemykam cichaczem. Chociaż tym razem byłoby o czym rozmawiać w razie spotkania. Mógłbym mu współczuć, że PiS nie odniósł zwycięstwa, które pozwoli Kaczyńskiemu na dalsze rządy. Albo słabego wyniku Konfederacji. Ewentualnie mógłbym spytać, czy miał okazję poznać prezydenta, gdy ten był niedawno w Kętrzynie otworzyć uroczyście coś tam elektronicznego, co nas będzie chroniło przed zagrożeniem z północy zapewne nie mniej skutecznie niż płot na granicy z Białorusią przed nawałą ze wschodu.
Przed osiemnastą dzwonię drugi raz do mamy, bo rano rozmowa toczyła się głównie wokół wyników wyborów („U mnie na wsi niestety dużo osób głosowało na PiS” stwierdziła mama). Teraz gadamy o pogodzie i pierdołach. Obiad obywam makaronem do jogurtu. I dzień jakoś zleciał.