Dzień siedemdziesiąty siódmy (wtorek)

Umiarkowanie pochmurnie. Umiarkowanie ciepło. Deszcz tylko przez chwilę, pod wieczór.
Po czternastej wizyta w bibliotece¹. O dwudziestej drugiej finał szóstego sezonu „The Good Doctor”. A po serialu nocny spacer, pierwszy po tygodniowej przerwie.
______
¹ Rozwinięcie w opracowaniu.

Uzupełnienie 2023.07.26

W bibliotece jest pusto, żywego ducha. Dziewczyna z torbą książek, która szła za mną, staje lekko zdezorientowana przy drzwiach. Ja kładę na kontuarze odnoszony tom Ernaux i zalegam w bibliotecznym fotelu, by przejrzeć egzemplarz jakiegoś darmowego periodyku, który w niewielkiej kupce leży na stole przy szufladkowych katalogach.
Po chwili zjawia się pani Barbara, w wakacje obsługująca widocznie i wypożyczalnię dla dorosłych, i czytelnię.
– Dzień dobry!
– Dzień dobry!
Witamy się serdecznie.
– Mam już dla pana odłożony zamówiony tytuł – mówi pani Barbara
– Widziałem – odpowiadam, mając na myśli maila z informacją, który dostałem z automatu po zatwierdzeniu zamówienia. – Przejrzę gazetę i zabiorę.
– Gazetę też można zabrać do domu.
– Wiem, ale już widzę, że nie warto.
– Też to zauważyłam.
Pani Barbara zajmuje się dziewczyną z torbą książek.
Kończę przeglądanie prasy i idę do regału z nowościami, rozejrzeć się wśród najświeższych nabytków.
Pani Barbara żegna czytelniczkę, która przyszła tuż po mnie i również podchodzi do regału z nowościami, by wyciągnąć z półki opasły tom z rybami na okładce.
– Polecam – mówi, podając mi książkę. – Czytałam niedawno, bardzo ciekawa.
Rzucam okiem na nieznany mi tytuł.
– Ale też bardzo gruba – zauważam. – Ostatnio wolę cieńsze książki. Takie, jak ta noblistki, co teraz odniosłem. Sto siedemdziesiąt stron.
– Taką to można w jeden wieczór przeczytać.
„A mnie zajęła miesiąc” – myślę, ale zachowuję to dla siebie.
– Skoro pani poleca… – ważę tomiszcze (ponad 500 stron w twardej oprawie) w dłoni – To może wezmę i sprawdzę. Chyba wcześniej o tej książce nie słyszałem.
Właściwie nie planowałem żadnych dużych wypożyczeń, myślałem ograniczyć się do jednego nieambitnego kryminału.
– Widzę, że znowu jest sporo nowości – mówię. – Praktycznie można nic nie kupować, bo chyba wszystkie głośne tytuły macie już w księgozbiorze.
– A tak, mamy. Ostatnio jest dużo pieniędzy na zakup nowości. I znowu jakąś dotację dostaliśmy, więc będzie jeszcze więcej. Kiedyś musiałam się zastanawiać, co wziąć do czytelni, czy tytuł nie za drogi. A teraz zamawiamy praktycznie wszystko, o co poproszą czytelnicy. Tak, że gdyby miał pan jakieś oczekiwania…
– Nic mi w tej chwili nie przychodzi do głowy. Do niedawna sam kupowałem sporo nowości.
– Ja już od kilku lat nic do domu nie kupuję. Mam niewielkie mieszkanie i nie chcę się zawalać książkami. Dzieci i tak to później wyniosą na śmietnik.
– Zanim to nastąpi ma pani jeszcze z pięćdziesiąt lat – rzucam jak zwykle hojnie, a bezmyślnie.
– Pięćdziesiąt? Myśli pan jeszcze tyle pożyć? Bo widzę pana dane… – pani Barbara kiwa głową w kierunku ekranu komputera. – Jesteśmy z tego samego rocznika.
– Tak? To przynajmniej trzydzieści jeszcze przed panią. Zwłaszcza jeśli się jest z długowiecznej rodziny.
– Moja mama ma osiemdziesiąt dwa lata.
– O właśnie. To i ze czterdzieści lat może pani jeszcze pożyć.
Przez moment się zastanawiam, czy nie dodać „Moja babcia zmarła teraz w wieku dziewięćdziesięciu dziewięciu lat”, ale to już by było za dużo i niepotrzebnie, więc daję sobie spokój z dalszą konwersacją.