Rano¹ przy zakupach u Mistrza Jana stałem się przypadkowym słuchaczem pocieszającej w ostatecznym wydźwięku rozmowy. Wszedłem do sklepu już w trakcie, ale zaczęło się chyba od krytyki polityki socjalnej ze szczególnym uwzględnieniem 500+.
Sklepowa nie była zachwycona poczynaniami naszego rządu w tym zakresie.
– I co z tego, że dają? Dzieciak kończy osiemnaście lat i koniec z kasą, radź sobie sam. A przecież osiemnastolatek przeważnie nadal się uczy, nie wygnasz go od razu do pracy!
– Właśnie! – przytaknęła kończąca zakupy klientka. – A patologii to dają. Słyszałam kiedyś rozmowę dwóch facetów. O zarobkach rozmawiali. „Mam na rękę trzy dwieście” – powiedział jeden. „Phi! – na to jego kolega. – Z opieki społecznej spokojnie wyciągam trzy pięćset”.
I od razu raźniej mi się na duszy zrobiło. „Z taką opieką jest dla mnie nadzieja, nie zginę!”.
Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ
Pod wieczór (17:00) wychodzę do naszej piwnicznej salki w pierwszej klatce (chyba wspominałem, że mamy w bloku coś na kształt klubu z „Alternatyw 4”) na spotkanie wspólnoty w kwestii remontu zapadających się posadzek w piwnicach drugiej klatki. Sytuacja jest dramatyczna, ale głównie od strony finansowej, więc temat pominę. Po spotkaniu podeszła do mnie Poncjuszowa².
– Darku, najszczersze kondolencje – powiedziała. – I przepraszam, że nie byłam na pogrzebie.
– Nic się nie stało.
W środę zastanawialiśmy się z mamą przez moment, czy nie poprosić jej o poprowadzenie różańca, ale doszliśmy do wniosku, że dla dziewięćdziesięciolatki może to być już za duże przedsięwzięcie. Jak widać, wnioskowaliśmy słusznie.
– W piątek już się ubrałam i miałam wychodzić o czternastej, kwiaty jeszcze kupić, ale ciśnienie tak mi podskoczyło, że nie dałam rady. Tak się źle czułam, że dopiero w niedzielę wyszłam z domu.
– Czasem tak bywa. Będzie pani mogła i chciała, to przyjdzie do kościoła na mszę za babcię w trzydziesty dzień po pogrzebie.
__________
¹ Wczoraj w poniedziałek, ale tekst do bloga mi nie pasował i poszedł tylko na Forum, gdzie się akurat wywiązała dyskusja o patologii i darmozjadach.
² Nadal na czarno, więc chyba jeszcze w żałobie po synu.
Pokój z widokiem 