Dzień tysiąc trzysta dwudziesty czwarty (poniedziałek)

Wchodzę rankiem do kuchni i z miejsca zaczynam ględzić.
Nie żeby było naprawdę bardzo brudno, ale widok rozbabranego topionego serka na kredensie, ufajdany nóż, wyciągnięte z chlebaka pieczywo i inne wyraźne oznaki zjedzonego śniadania, działają na mnie wyjątkowo irytująco. Nażarłeś się, to uprzątnij po sobie wszystko od razu, a nie odkładaj rzecz na nie wiadomo kiedy.
– Boże! Jaki syf narobiony!
– Jaki syf!? Jaki syf!? – oburza się Paweł.
– I nawet lodówki nie potrafisz zamknąć!
– Pedancik! Jedź do Holandii i męża sobie wychowuj!
– Po co do Holandii? Do Danii miałbym bliżej.
– To do Danii! Przecież jeszcze nie wychodzę, bym zdążył po sobie posprzątać.
– Akurat! Jesteś normalnym flejtuchem i nie ma się co za prawdę obrażać.
Bywam w tym chyba podobny do matki. Czasem nie potrafię (nie chcę) powstrzymać się od marudzenia, chociaż z góry wiem, że to nie ma najmniejszego sensu. Gadał nie gadał, brat zachowania nie zmieni.

Read Full Post »