– Patrz… – mruczy Paweł w moim kierunku znad talerza zupy na widok Kunegundy wchodzącej do kuchni. – W butach chodzi po mieszkaniu…
– O co ci chodzi?! – zaperza się Kunegunda. – Czyste są! Jak trzeba, to mogę zdjąć.
– A na mnie to byś darł mordę… – brat kontynuuje, ignorując odzywkę córki – … i kazał buty ściągać.
„I co mam ci teraz powiedzieć? – myślę z rozbawieniem. – Pogratulować, że wychowałeś młodą na swój obraz i podobieństwo? Przecież tekst, że buty są czyste, jest twój. Też masz zawsze tak czyste, że nie trzeba ich ściągać w mieszkaniu. Kunegunda niech robi, co uważa za słuszne¹. Nie jestem jej rodzicem. Zresztą to już nie dziecko i za późno na wychowywanie”.
Ale nic się nie odzywam, bo i po co? Mówił, nie mówił i tak nic się nie zmieni, więc szkoda nerwów.
___________
¹ W mowie byłoby pewnie jeszcze o szacunku dla cudzej pracy. I że gdy sama zacznie sprzątać w mieszkaniu, to może wtedy coś zrozumie i się czegoś nauczy.
Pokój z widokiem 