Dzień sto dwudziesty (środa)

Przy śniadaniu odebrałem SMS-a na telefon stacjonarny treści mniej więcej następującej „Co u mamy? Nie mogę się do was dodzwonić”. Automat podał też numer telefonu nadawcy, ale zapamiętałem tylko trzy pierwsze cyfry i nic mi to nie powiedziało. Zastanawiałem się moment, komu tak zależało na kontakcie. Bratowa zdążyła już mamie napsuć krwi w czasie krótkiej wizyty przed moim porannym telefonem, więc ją mogłem od razu skreślić z listy podejrzanych. Żadna z maminych koleżanek chyba nie ma mojego numeru. Zagadka.
A później wszedłem na Facebooka i się od razu wszystko wyjaśniło, bo zauważyłem trzy próby ze strony ciotki Janki dodzwonienia się przez Messengera (ile razy można powtarzać, że na mojej prymitywnej komórce Messengera nie ma i odbieram jedynie wiadomości tekstowe na komputerze?).
Ciotka znów siedzi w Niemczech, ale wraca w połowie października i ma zamiar zwalić się na wieś na 1 listopada, o czym uprzedza, żebym przekazał mamie.
Jutro się nasłucham.