Dzień siedemdziesiąty czwarty (sobota)

W nocy siąpi deszcz. Dzień jest pochmurny, chłodny, z przelotnymi, a częstymi opadami. Temperatura nie przekracza 21°C.
Po szesnastej, doczekawszy wreszcie porządniejszego przejaśnienia, wychodzę na chwilę, zobaczyć tegoroczny jarmark na św. Jakuba. Handlarzy na skwerze za zamkiem jest dość skromnie, gawiedzi też skąpo. W szrankach trwa jeszcze jakaś żenująca rycerska walka. Na straganach typowe produkty artystycznego rękodzieła i rzemiosła. Przy kramie z serami zauważam Maję i Sławka. I zamiast ewakuować się niezauważony, podchodzę się przywitać. Co było całkowitym nieporozumieniem. Sławek wita się bez entuzjazmu, jakby zdziwiony, że chcę uścisnąć mu dłoń (może po pandemii ten zwyczaj wyszedł już z mody?). Rozmowa klei się średnio. Po dwóch minutach mam już dość.
– To wy sobie tutaj dalej oglądajcie, nie przeszkadzam, a ja tam… – kiwam głową w kierunku sąsiednich straganów. – Jeszcze się rozejrzę.
Do domu wracam przed siedemnastą. O dziewiętnastej miał być jakiś koncert na zamkowym dziedzińcu i przez chwilę się zastanawiam, czy nie skorzystać, ale kolejny przelotny deszcz w porze ewentualnego wyjścia zdecydował za mnie. Enigmatyczny opis wydarzenia (Uczta wędrowców – koncert performatywny z udziałem publiczności) nie motywował do narażania się na zmoknięcie.