Dzień tysiąc pięćset pięćdziesiąty pierwszy (czwartek)

Czwartek, a parszywie niczym w piątek trzynastego.
Zaczęło się od śniadania babki, znów ograniczonego (przez babkę) do wypicia kawy. W trakcie przyszła listonoszka z poleconym i kartką z Warszawy. Kto widział moje wylepki, ten wie, że to raczej produkt toporny, wielowarstwowy, solidnej, najmniej 4 mm grubości. Tymczasem kartkę do Bazylego, na którymś etapie transportu, zgięli na poczcie w pół! Na dodatek jednorożec się odlepił. Początkowo winę zrzuciłem na nowy klej, ale to raczej moja niedoróbka technologiczna. Która zapewne będzie się ujawniać i na innych egzemplarzach z serii „Święta, a tęczowa pamiątka z jednorożcem”. Taki byłem z tych kartek zadowolony, a tu lipa!
Około trzynastej, po szybkich zakupach i przygotowaniu sobie śniadaniu, odpalam komputer i zaczynam sprawdzać pocztę, forum, nowości na FB.
„A może by tak zajrzeć do lokalnej prasy – myślę przy tym ostatnim. – Może jest jakaś relacja z publicznego wydarzenia, w którym brałem onegdaj udział?”. Zaglądam na stronę jednego z kętrzyńskich tygodników… i zgroza mnie ogarnia! Są zdjęcia, niestety i ja na nich w pełnej krasie: stary, gruby, ohydny paszczur! A ulubiona koszulka jeszcze podkreśla wszelkie moje ułomności.
Nic dziwnego, że nikt nie zareagował na mój żałosny anons o szukaniu noclegu w stolicy. Sojuza za wproszenie się na niedzielne śniadanie powinienem chyba gorąco przeprosić.
Że babka nie będzie chciała jeść obiadu byłem już pewny w trakcie nalewania wody do garnka. I nawet się trochę zdziwiłem, gdy nie zaczęła grymasić już od pierwszej łyżki. No ale gdyby zaczęła, nie miałaby okazji do zalania zupą koszulki. Próby zwalenia talerza ze stolika też by nie mogła podjąć i bym nie musiał wycierać ani podłogi, ani ufajdanego mebla.
Na poprawę nastroju kupuję sobie na poczcie (gdzie zostałem skasowany za przesyłkę priorytetową, chociaż miała być normalna!) paskudnego Tytusa-kibola, zabawkę o urodzie dorównującej mojej własnej. Lepsza byłaby duża czekolada, ale nie mieli.

Read Full Post »