Wyśniłem nad ranem, że bratowa zostawiła mi swojego psa tydzień temu.
I aż się z wrażenia obudziłem, bo uświadomiłem sobie, że mam psa, a od tygodnia ani go karmię, ani na spacery wyprowadzam.
„W sumie nic dziwnego, że nie sra nigdzie po kątach. Skoro nic nie je, nie ma czym – pomyślałem. – Ale dlaczego nie prosi w ogóle o żarcie? W każdym razie już od jutra zaczną go karmić, bo będzie słabo, jeśli mi zdechnie”.
I uspokojony podjętym postanowieniem zasnąłem dalej.
Miałem pisać o blogowaniu¹, ale posłuchałem wieczorem audycji w Radiu eM i mi przeszło.
______
¹ Że blog to nadal miejsce przede wszystkim dla mnie i to ja mam się tu czuć komfortowy, a czytelnik, zwłaszcza przypadkowy, to tylko podglądacz z lornetką etc.
Pokój z widokiem 